Kooi en volierevogels

De agapornis personata komt oorspronkelijk voor rond het grootste meer van Afrika, het Victoriameer. Net als de agapornis ficheri leven ze daar op de savanne.

De wildvorm personata heeft een zwarte kop, gele borst en nekband. Rond de bruine ogen zit de typische witte oogring. De algemene kleur is groen waarbij de vleugel een gele rand heeft. De snavel is dieprood, de poten grijs en de nagels donkergrijs.

De agapornis roseicollis leeft oorspronkelijk in het Zuid-Westen van Afrika, in de Namibwoestijn en in Angola.
Ze worden ongeveer 15cm groot en is daarmee de grootste onder de Agaporniden. De agapornis roseicollis is de meest gehouden soort omdat hij het makkelijkst tam te maken is.

Er zijn veel verschillende kleurslagen zoals de albino, lutino en pastel.

Houdt er rekening mee dat een agapornis nogal schelle geluiden kan maken.

Agapornis roseicollis hebben we bijna altijd zitten.

De bourke parkiet is een rustige vogel met een zacht karakter die gemakkelijk in een gecombineerde voliere gehouden kan worden. Kweken met deze vogel is ook vrij makkelijk en kan zelfs in een grote gecombineerde voliere!

Bourke parkieten zijn zeer goede vliegers en hebben dan ook behoefte aan ruimte. Zorg dus voor een grote lange voliere, ze klimmen weinig, alle afstanden worden vliegend gedaan. In de voliere kunt u rustig wat niet giftige planten zetten, het zijn namelijk geen slopers zoals de meeste parkietachtigen.

Ook in huis kunnen ze goed gehouden worden, maar zoals al eerder verteld, ze hebben af en toe behoefte om de vleugels te sterkken.

Bourkeparkieten zijn tegenwoordig gehard en kunnen 's winters gewoon buiten blijven. Wel dienen ze de beschikking te hebben over een droog, tocht- en vorstvrij binnenhok. Het bijverwarmen van het binnenhok is dan ook niet nodig.

Mannetje: voorhoofd blauw, grijswitte tekening om de ogen, kop, nek, rug en stuit grijsbruin, bovenstaart zwartgroen, keel en bovenborst rose. De flanken turkooisblauw, vleugeldekveren blauw, snavel blauwachtig hoornkleurig. Het vrouwtje lijkt veel op het mannetje, maar mist de blauwe voorhoofdskleur.

Bourkeparkieten zijn ideale vogels voor de beginnende liefhebber. Ze hebben een zacht karakter, broeden gemakkelijk (ook als pleegouders) en stellen weinig eisen aan hun verzorging. Met de nodige aandacht zullen ze zich snel gaan hechten aan de verzorger.

Catharina parkieten zijn leuke, nieuwsgierige, actieve vogels. Ze zijn niet schuw en klimmen en klauteren graag.

De herkomst van de catharina parkiet is vanaf het zuiden van Mexico tot West-Panama en van het Noord-Westen van Venezuele tot Centraal Peru. Het leefgebied varieert van boomrijke savanne tot dichte bergwouden.

Catharina parkieten kunnen goed in een buitenvoliere gehouden worden, maar let wel op dat zeker in de herfst en winter de bodem droog is en het niet te nat wordt in de voliere. Zorg ook voor een tocht, vocht en vorstvrij nachthok.

Op het eerste gezicht is er weinig onderscheid tussen het mannetje en het vrouwtje. Toch is er een klein verschil: de punt van de bovenstaartveren bij de man is over een lengte van ongeveer 1 cm diep zwart van kleur. Bij de pop is alleen het uiterste puntje van deze veren zwart of ontbreekt het zwart zelfs.

Verder zijn het lieve, tamme en tolerante vogels welke wel samen met ander parkieten gehouden kunnen worden, mits er genoeg ruimte is en er geen agressieve soorten bij komen. Ook moeten er geen onderdanige soorten bij.

De halsbandparkiet komt oorspronkelijk uit tropisch Afrika en Zuid-Azië. Ze zijn ooit naar Europa gehaald als volierevogel. In de loop der jaren zijn een aantal vogels ontsnapt of losgelaten, ze bleken goed te kunnen overleven in West-Europa, waardoor er in 2007 tot duizend halsbandparkieten in het wild in Nederland.

De halsbandparkiet (wildkleur) is een vrij grote, opvallend groene vogel met lange puntige staart en een rode snavel. De lengte is ongeveer 42cm. De mannetjes zijn te herkennen aan de roze band rond de nek en bij de keel zwart. Bij het vrouwtje is de band onduidelijker.

Tegenwoordig zijn er ook heel wat kleur mutaties, waar bij sommige de banden ontbreken.

Vaak zijn halsbandparkieten koppels voor het leven.

De roodrug parkiet is bij de meeste mensen een bekende verschijning. Deze leuke, actieve vogel, staat bekend om zijn betrouwbare broedresultaten. Het is een rustige vogel die geen lawaai maakt en zelfs leuk kan fluiten, onze oosterburen noemen hem daarom zelfs "zingparkiet". Omdat de vogels al jaren gekweekt worden zijn er veel mutaties ontstaan zoals: pastel, cinnamon, lutino, opaline, rubino en combinaties van deze kleurmutaties.

Oorspronkelijk komen roodrug parkieten uit Australië.

De mannetjes hebben een rode rug en zijn mooi fel van kleur, de vrouwtjes zijn wat fletser en missen vaak de rode rug of hebben dit duidelijk minder.

Roodrug parkieten zijn makkelijke vogels en worden daarom ook vrij veel in volieres of kooien gehouden.

Wel is het zo dat ze in de broedtijd agressief tegenover andere vogels kunnen zijn, houdt ze daarom in die periode apart of zorg dat er voldoende ruimte is in de voliere.

De valkparkiet is tegenwoordig een zeer populaire kooi- en volierevogel. Deze gekuifde parkieten komen oorspronkelijk uit Australië. Onlangs is aangetoond dat de valkparkiet geen parkiet is, maar afstamt van de kakatoe. Het zijn dus eigenlijk kleine kakatoes.

Valkparkieten kunnen goed als huisdier worden gehouden maar vooral de mannetjes kunnen af en toe erg luidruchtig zijn. Als valkparkieten in de eerste 8 levensweken veel met mensen in contact komen kunnen ze erg tam worden. Valkparkieten worden gemiddeld tussen de 15-20 jaar oud maar je hebt natuurlijk uitzonderingen. Ze komen in gevangenschap relatief gemakkelijk tot broeden.

Het verschil tussen mannetjes en vrouwtjes is niet heel makkelijk te zien. Bij de wildkleur is het meestal te zien aan de meer gele kop en felle oranje wangvlekken bij de mannetjes.

Zoals op de foto te zien zijn er tegenwoordig heel wat kleur mutaties.