Fluiteenden

De Cuba fluiteend is de grootste vertegenwoordiger van de familie Fluiteend. Hij is ook het meest agressief van allemaal. Het beste kunt u de Cuba fluiteend dan ook per koppel huisvesten.

Kleinere eenden laten ze vaak wel met rust. Zoals alle fluiteenden, maken ook de Cubanen vrij veel lawaai. Het is maar waar u van houdt, maar lelijk is het niet!

De winter komen ze doorgaans goed door, zeker als het water ijsvrij blijft. Broeden doen ze omstebeurt, vaak het vrouwtje overdag en de man 's nachts.

Eyton fluiteenden staan bekend om hun prachtige sierveren aan hun flanken. Deze steken een stuk boven hun lijf uit, wat een prachtig gezicht is!

De Eyton fluiteend is een hele tamme eend, die soms zo tam worden dat hij zelfs uit uw hand komt eten! De Eyton wil soms wel agressief zijn, maar dit is niet altijd het geval. Kleinere eenden laten hij vaak wel met rust.

De roep van deze fluiteend is erg melodieus en al van ver te horen. Van alle fluiteenden is de Eyton het minst koudegevoelig, temperaturen tot -20 verdragen ze wel.

Deze altijd vrolijke eenden worden van alle fluiteenden het meest gehouden. Ze zijn snel tevreden, een beetje diepe vijver en wat groenvoer en ze zijn gelukkig!
De Gele fluiteend is een erg aanwezige eend die schelle fluitgeluiden maakt. Als u lastige buren hebt, moet u daar wel rekening mee houden. Dit geldt trouwens voor alle fluiteenden.
De eend en woerd zien er hetzelfde uit. Gele fluiteenden zijn goede ouders en bebroeden vaak afwisselend de eieren, ook zorgen ze samen voor de jongen. Ze kunnen goed overwinteren ondanks hun tropische afkomst. Ze moeten in de winter wel kunnen beschikken over open water, zodat ze zich kunnen wassen en de pootjes op temperatuur kunnen houden.

De Roodsnavelfluiteend is een prachtig dier en makkelijk te houden. Wel wat luidruchtig zoals de meeste fluiteenden.

Roodsnavelfluiteenden maken hun nest in een nestkast, maar ook tussen de beplanting. Man en vrouw wisselen elkaar af tijdens het broeden. Ook bij deze soort zijn man en vrouw bijna hetzelfde van kleur. Het mannetje is alleen wat feller van kleur en zijn snavel is felrood, van het vrouwtje meer roze. Ook de fluitgeluiden verschillen.
Echt winterhard is de Roodsnavelfluiteend niet, maar als ze in ondiep water kunnen staan in een vijver waar continue grondwater instroomt komen ze prima de winter door. Als het heel koud wordt, kunt u ook een laag stro rond de vijver leggen, zodat ze daar lekker met hun pootjes tussen kunnen gaan liggen.

De Wanderingfluiteend lijkt veel op de Gele fluiteend. Alleen is de Wanderingfluiteend een stuk kleiner dan de Gele en ook wat donkerder van kleur.

Zoals alle fluiteenden zijn ook deze eenden heel gezellig. Het liefst zwemmen ze in een groepje rond al kwetterend. Ze vormen ook een paartje voor het leven.

Verschil tussen man en vrouw is heel lastig te zien, het is wel te horen aan de fluitgeluiden, maar als u het zeker wilt weten kunt u ze het beste vangen en seksen.

Het is niet noodzakelijk om een groepje aan te schaffen, want ook als koppel gedijen goed. In de winter dient het water open te blijven en voorzien van wat plaatsen net onder de waterspiegel waar ze op kunnen staan en hun pootjes vorstvrij laten.

De Witwangfluiteend is goed in groepjes te houden en er is een sterke paarband tussen paartjes. De paartjes zullen elkaar vaak staan vertroetelen en poetsen. Als het koppel eenmaal gevormd is zijn ze voor het leven gebonden.
Net als bij alle fluiteenden zien de woerd en de eend er het zelfde uit. Ze houden erg van open water, zoals rivieren en meren.
De Witwangfluiteend kan goed overwinteren ondanks z'n tropische afkomst. Hij moet in de winter wel kunnen beschikken over open water, zodat de eend zich kan wassen en de pootjes op temperatuur kan houden.